غزل ۲۵۷ - چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما

چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما
در سجده خاک شد سر تسلیم خوی ما ۱

بیهوده همچو موج زبان برنمی‌کشیم
لبریز خامشی‌ست چوگوهر سبوی ما ۲

ای وهم عقده بر دل آزاد ما مبند
بی‌تخم رسته است چو میناکدوی ما ۳

حیرت سجود معبد راز محبتیم
غیر ازگداز نیست چو شبنم وضوی ما ۴

حرفی‌که دارد آینه مرهون حیرت است
سیلی‌خور زبان نشودگفتگوی ما ۵

چون شمع سربلندی عشاق مفت نیست
یعنی به قدر سوختن است آبروی ما ۶

مشهور عالمیم به نقصان اعتبار
اظهارعیب چون‌گل چشم است بوی ما ۷

گمگشتگان وادی حیرت نگاهی‌ایم
درگرد رنگ‌باخته کن جستجوی ما ۸

از بس‌که خوگرفتهٔ وضع ملامتیم
جزرنگ نیست‌گرشکندکس به روی ما ۹

نتوان کشید هرزه‌تریهای عاریت
بیدل زبحرنظم بس است آب جوی ما ۱۰