غزل ۲۵۹ - وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما

وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما
گردد چوگوهر آب‌گره درگلوی ما ۱

ای دربهار و باغ به سوی توروی ما
نام تو سکهٔ درم‌گفتگوی ما ۲

بحریم ونیست قسمت ما آرمیدنی
چون موج خفته است‌تپش موبه موی ما ۳

از اختراع مطلب نایاب ما مپرس
با رنگ و بو نساخت‌گل آرزوی ما ۴

ما وحباب آب زیک بحرمی‌کشیم
خالی شدن نبرد پری از سبوی ما ۵

چون صبح چاک سینهٔ ما بخیه‌ای نداشت
پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما ۶

عمری‌ست باگداز دل خود مقابلیم
ای آینه عبث نشوی روبروی ما ۷

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور
چون شعله بود وقف‌تیمم وضوی ما ۸

نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش
خط می‌کشد به سایهٔ موآب جوی ما ۹

تا چند پروری به نفس مزرع امید
بایدکشید خاطر او را به سوی ما ۱۰

غماز ناتوانی ما هیچکس نبود
بیدل شکست رنگ برون داد بوی ما ۱۱