غزل ۱۴۷۴ - حکیمیم، طبیبیم، ز بغداد رسیدیم

حَکیمیم، طَبیبیم، زِ بَغداد رَسیدیم
بَسی عِلَّتیان را زِ غَمْ بازخَریدیم ۱

سَبَل‌ها‌‌‌ی ‌کُهُن را، غَمِ‌‌ بی‌‌سَر و بُن را
زِ رَگْ‌ها ‌ش و زِ پِیْ‌ها ‌ش، به چَنگاله کَشیدیم ۲

طَبیبانِ فَصیحیم، که شاگردِ مَسیحیم
بَسی مُرده گرفتیم، دَرو روحْ دَمیدیم ۳

بِپُرسید از آن‌ها، که دیدند نشان‌ها ‌
که تا شُکر بگویند، که ما از چه رَهیدیم ۴

رسیدند طَبیبانْ زِ رَهِ دورْ غریبان
غَریبانه نمودند دَواها که ندیدیم ۵

سَرِ غُصّه بکوبیم، غم از خانه بِروبیم
همه شاهِد و خوبیم، همه چون مَهِ عیدیم ۶

طَبیبانِ اِلهیم، زِ کَسْ مُزد نخواهیم
که ما پاکْ روانیم، نه طَمّاع و پَلیدیم ۷

مَپِنْدار که این نیز، هَلیله‌‌‌ست ‌و بَلیله‌ست
که این شُهره عَقاقیر زِ فردوس کَشیدیم ۸

حَکیمانِ خَبیریم، که قارورِه نگیریم
که ما در تَنِ رَنْجور، چو اندیشه دَویدیم ۹

دَهان باز مَکُن هیچ، که اغلب همه جُغدند
دِگَر لاف مَپّران که ما بازپَریدیم ۱۰