غزل ۳۵۵ - ای جلوهٔ تو سرشکن شان آفتاب

ای جلوهٔ تو سرشکن شان آفتاب
خندیده مطلع تو به دیوان آفتاب ۱

پیغام عجز من ز غرورت شنیدنی‌ست
مکتوب سایه دارم و عنوان آفتاب ۲

در هرکجا نگاه پر افشان روز بود
شوق تو د‌اشت اینهمه سامان آفتاب ۳

شب محو انتظارتو بودم دمید صبح
گشتم به یاد روی تو قربان آفتاب ۴

چون سایه پایمال خس و خار بهتر است
آن سرکه نیست‌گرم ز احسان آفتاب ۵

از چرخ سفله‌کام چه جویم‌که این خسیس
هر شب نهان‌کند به بغل نان آفتاب ۶

همت به جهد شبنم ما نازمی‌کند
بستیم اشک خویش به مژگان آفتاب ۷

ای لعل یار ضبط تبسم مروت است
تا نشکنی به خنده نمکدان آفتاب ۸

چون ماه نو ز شهرت رسوایی‌ام مپرس
چاکی کشیده‌ام زگریبان آفتاب ۹

بیدل به حسن مطلع نازش چسان رسیم
ما راکه ذره ساخته حیران آفتاب ۱۰