غزل ۱۴۷۶ - طبیبیم، حکیمیم، طبیبان قدیمیم

طَبیبیم، حَکیمیم، طَبیبانِ قَدیمیم
شَرابیم و کَبابیم، و سُهَیلیم و اَدیمیم ۱

چو رَنْجورِ تَن آید، چو مَعجونِ نَجاحیم
چو بیمارِ دل آید، نِگاریم و نَدیمیم ۲

طَبیبان بِگُریزند، چو رَنْجور بِمیرد
ولی ما نَگُریزیم، که ما یارِ کَریمیم ۳

شِتابید، شِتابید، که ما بر سَرِ راهیم
جهانْ دَرخورِ ما نیست، که ما ناز و نَعیمیم ۴

غَلَط رفت، غَلَط رفت، که این نَقْشْ نه ماییم
که تَنْ شاخِ درختی‌‌‌ست ‌و ما بادِ نَسیمیم ۵

ولی جُنبشِ این شاخ، هم از فِعْلِ نَسیم است
خَمُش باش، خَمُش باش، هم آنیم و هم اینیم ۶