غزل ۳۸۵ - نگویمت به خطا سازیا صواب طلب

نگویمت به خطا سازیا صواب طلب
کمینگر است زخود رفتنت شتاب طلب ۱

اگر حقیقت انجام در نظر داری
ز هرکجاگهرت می‌رسد حباب طلب ۲

شکست آبله هرگام ساغری دارد
سراغ آبی اگر خواهی از سراب طلب ۳

گل نگاهی اگر چیده‌ای ز باغ وصال
به روز هجر ز مژگان ترگلاب طلب ۴

به رفع‌کلفت هر آفتی‌ست تدبیری
گر آتشی به دل افتد زدیده آب طلب ۵

جهان ز خبث تهی‌گشت تا تو بالیدی
به صفرنه فلک از قدر خود حساب طلب ۶

کسی ز مرگ اگر رسم زندگی خواهد
تو هم ز عالم پیری بروشباب طلب ۷

مقیم بیکسی آسوده از پریشانی‌ست
چوگنج عافیت از خانهٔ خراب طلب ۸

تو قاصد هوسی از عدم به سوی وجود
حقیقت نفست خوانده شد جواب طلب ۹

ز جنبش مژه درس اشارتت این است
که هرزه است نگاه اندکی حجاب طلب ۱۰

بهار می‌طلبی سیر رنگ کن بیدل
ز جلوه آنچه طمع داری از نقاب طلب ۱۱