غزل ۱۴۸۱ - ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم

ما آتشِ عشقیم که در موم رَسیدیم
چون شمعْ به پروانهٔ مَظْلوم رَسیدیم ۱

یک حَملهٔ مَردانهٔ مَستانه بِکَردیم
تا عِلْم بِدادیم و به مَعْلوم رَسیدیم ۲

در مَنْزِلِ اوَّلْ به دو فَرسنگیِ هستی
در قافلهٔ اُمَّتِ مَرْحوم رَسیدیم ۳

آن مَهْ که نه بالاست نه پَست است، بِتابید
وان جا که نه محمود و نه مَذْمومْ رَسیدیم ۴

تا حَضرتِ آن لَعْل که در کَوْن نگُنجَد
بر کوریِ هر سنگْ دلِ شومْ رَسیدیم ۵

با آیَتِ کُرسی به سویِ عَرش پَریدیم
تا حَیّ بِدیدیم و به قَیّوم رَسیدیم ۶

امروز از آن باغْ چه با بَرگ و نَواییم
تا ظَنْ نَبَری خواجه که مَحْروم رَسیدیم ۷

ویرانه به بومان بِگُذاریم چو بازان
ما بومْ نِه ایم، اَرچه دَرین بوم رَسیدیم ۸

زُنّار گُسَسْتیم بَرِ قیصرِ رومی
تبریز بِبَر قِصّه که در روم رَسیدیم ۹