غزل ۱۴۸۲ - چون در عدم آییم و سر از یار برآریم

چون در عَدَم آییم و سَر از یار بَرآریم
از سنگِ سِیَهْ نَعْرهٔ اِقْرار بَرآریم ۱

بر کارگَهِ دوستْ چو بر کار نِشِینیم
مَر جُمله جهان را همه از کار بَرآریم ۲

گُلْزارِ رُخِ دوستْ چو‌‌ بی‌‌پَرده بِبینیم
صد شُعله زِعشق از گُل گُلْزار بَرآریم ۳

بر دُلدُلِ دلْ چون فَکَنَد دولتِ ما زین
بَسْ گَرد که ما از رَهِ اسرار بَرآریم ۴

چون از میِ شَمسُ الْحَقِ تبریز بِنوشیم
صد جوشِ عَجَب از خُم و خَمّار بَرآریم ۵