غزل ۱۴۸۳ - امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم

امروز مَها خویش زِ بیگانه ندانیم
مَستیمْ بِدان حَد، که رَهِ خانه ندانیم ۱

در عشقِ تو از عاقلهٔ عقلْ بِرَستیم
جُز حالَتِ شوریدهٔ دیوانه ندانیم ۲

در باغ به جُز عکسِ رُخِ دوست نبینیم
وَزْ شاخْ ب جُز حالَتِ مَستانه ندانیم ۳

گفتند‌ دَرین دامْ یکی دانه نَهاده‌ست
در دامْ چُنانیم که ما دانه ندانیم ۴

امروزْ ازین نُکته و افسانه مَخوانید
کَاْفسون نَپَذیرد دل و افسانه ندانیم ۵

چون شانه در آن زُلفْ چُنان رفت دلِ ما
کَزْ‌‌ بی‌‌خودیْ از زُلفِ تو تا شانه ندانیم ۶

باده دِهْ و کَم پُرس که‌ چَندُم قَدَح است این
کَزْ یادِ تو ما باده زِ پیمانه ندانیم ۷