خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، با زبانی عرفانی و پر از استعاره، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، ناامیدی، و جستجوی معنا در زندگی می‌پردازد. شاعر از ضعف و ناتوانی انسان در برابر هستی سخن می‌گوید و عشق را راهی برای رسیدن به حقیقت می‌داند. تصاویری مانند خاک، آینه، خون، و گل به‌صورت نمادین برای بیان احساسات و مفاهیم عمیق به‌کار رفته‌اند.

رده سنی: 18+ متن از لحاظ زبانی پیچیده و پر از استعاره و نماد است که درک آن نیاز به تجربه و شناخت ادبیات عرفانی دارد. همچنین، مضامین عمیق فلسفی و عرفانی آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است نامفهوم یا سنگین باشد.

زندگی سد ره جولان ماست
خاک ما گل‌ کرده ی آب بقاست

با چنین بی‌دست و پایی‌های عجز
بسمل ما را تپیدن خونبهاست

هرکجا سرو تو جولان می‌کند
چشم‌ما چون‌طوق‌قمری نقش پاست

خاک گشتیم و همان محو توایم
آینه ‌رفت زخود و حیرت بجاست

مفت راحت‌گیر نرمیهای طبع
سنگ چون گردد ملایم مومیاست

شکوه سامانند، بی‌مغزان دهر
مایهٔ جام از تهیدستی صداست

این صدفها یک قلم بی‌گوهرند
عالمی دل دارد اما دل کجاست

از ضعیفی ، صید مایوس مرا
حلقهٔ فتراک محراب دعاست

در شرر آیینهٔ اشیا گم است
ابتدای هرچه بینی انتهاست

بابد ول‌گامعط از هستی گذشت
جاده دشت محبت اژدهاست

می‌فزاید وحشت‌انداز کمند
ناله در نایابی مطلب رساست

یاد روی کیست عیدگریه ا‌م
طفل اشکم صد جمن رنگین قباست

گل‌فرو‌ش نازم از بیحاصلی
پنجهٔ بیکار دایم در حناست

بیدل از آفت‌نصیبان دلیم
خون شدن معراج طاقتهای ماست

«بیدل دهلوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir