غزل ۴۷۹ - ز دهر نقد تو جز پیچ وتاب دشوار است

ز دهر نقد تو جز پیچ وتاب دشوار است
خیال‌،‌ گو مژه بربند، خواب دشوار است ۱

دل گداخته دعوتسرای جلوهٔ اوست
فروغ مهر نیفتد در آب‌، دشوار است ۲

مگر به قدر شکستن توان به خود بالید
وگرنه وسعت ظرف حباب دشوار است ۳

ز اهل حال مجویید غیر ضبط نفس
که لاف دانش و فهم ازکتاب دشوار است ۴

ز حیرت آینهٔ ما به هم نزد مژه‌ ای
به‌ خانه‌ای‌ که ‌پر آب‌ است خواب دشوار است ۵

کسی برآینهٔ مهر، زنگ سایه نبست
به عالمی‌که تو باشی‌، نقاب دشوار است ۶

سراغ جلوهٔ یار است هر کجا رنگی‌ست
دربن بهار، گل انتخاب دشوار است ۷

ز دستگاه دل است اینقدر غرور نفس
وقار و قدر هوا، بی‌حباب‌، دشوار است ۸

همه به وهم فرو رفته‌اند و آبی نیست
مگو که غوطه زدن در سراب دشوار است ۹

ز انفعال سرشتند نقش ما بیدل
تری برون رود از طبع آب دشوار است ۱۰