غزل ۴۸۱ - اوگفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است

اوگفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است
اینش مکن اندیشه‌که او از همه دور است ۱

آیینهٔ تنزیه وکدورت چه خیال است
جایی‌که بطون منفعل افتاد ظهور است ۲

واداشته افسانه‌ات از فهم حقیقت
این پنبهٔ گوشت اثر آتش طور است ۳

یاران به تلاش من مجهول بخندید
او در بر و من دربه‌در، آخر چه شعور است ۴

بر صبحدم‌گلشن ایجاد منازید
هنگامهٔ بنیاد تبسمکده شوراست ۵

دمسردی یاران جهان چند نهفتن
دندان به هم خوردهٔ سرمازده عور است ۶

از شخص به تمثال تسلی نتوان شد
زحمتکش صیقل نشوی آینه‌کور است ۷

جایی‌که خموشی‌ست سرو برگ سلامت
هرگاه زبان بال‌گشاید پر مور است ۸

پرغره نباشید چه تحقیق وچه‌تقلید
اینها همه بیحاصلی عشق غیور است ۹

بیدل به تو درهیچ مکان راه نبردیم
آیینه سراب است‌که تمثال تو دور است ۱۰