غزل ۵۱۸ - در وصلم و سیرم به‌گریبان خیال است

در وصلم و سیرم به‌گریبان خیال است
چون آینه پرواز نگاهم ته بال است ۱

بیقدری دل نیست جزآهنگ غرورش
تا چینی ما خاک نگشته‌ست سفال است ۲

سایل به‌کف اهل‌کرم‌گر به غلط هم
چشمی بگشاید لب صد رنگ سوال است ۳

از بیخبری چندکنی فخر لباسی
پشمی‌ست‌که‌بر دوش‌تو درکسوت‌شال‌است ۴

از مایدهٔ بی‌نمک حرص مپرسید
چیزی‌که به‌جز غصه توان خورد محال است ۵

جهدی‌که زکلفتکدهٔ جسم برآیی
هر دانه‌که ازخاک برون جست نهال است ۶

بگداز به رنگی‌که پری داغ توگردد
چون‌سنگ اگر شیشه‌برآیی چه‌کمال است ۷

بر جلوهٔ اسباب توهم نفروشی
دیوار و در خانهٔ خورشید خیال است ۸

لعل توبه بزمی‌که دهد عرض تبسم
موج‌گهر آنجا شکن چهرهٔ زال است ۹

زین مایده یک لقمه‌گوارا نتوان یافت
نعمت همه دندان زدهٔ رنج خلال است ۱۰

بیدل دل ما با چه شهود است مقابل
نقشی‌که درین پرده ببستیم خیال است ۱۱