غزل ۵۶۱ - آفت سر و برگ هوس آرایی جاه است

آفت سر و برگ هوس آرایی جاه است
سر باختن شمع ز سامان‌کلاه است ۱

غافل مشو از فیض سیه‌روزی عشاق
نیل شب ما غازه‌کش چهرهٔ ماه است ۲

با حسن تو آسان نتوان‌گشت مقابل
حیرت چقدر آینه را پشت و پناه است ۳

یک چشم تر آورده‌ام از قلزم حیرت
این‌کشتی آیینه پر از جنس نگاه است ۴

افسوس‌که در غنچه و بو فرق نکردم
دل رفت و من دلشده پنداشتم آه است ۵

تا هست نفس رنگ به رویم نتوان‌یافت
تحریک هوا بال و پر وحشت کاه است ۶

کو خجلت عصیان‌که محیط‌کرمش را
آرایش موج، از عرق شرم‌گناه است ۷

زان جلوه به خود ساخت جهانی چه توان‌کرد
شب پرتو خورشید در آیینهٔ ماه است ۸

جزسازنفس غفلت دل را سببی نیست
این خانه چو داغ از اثر دود سیاه است ۹

آنجاکه تکبرمنشان ناز فروشند
ماییم و شکستی که سزاوارکلاه است ۱۰

هرچند جهان وسعت یک‌گام ندارد
اما اگر از خویش برآیی همه راه است ۱۱

زندان جسد منظر قرب صمدی نیست
معراج خیالی تو و ره در بن چاه است ۱۲

از جلوه‌کسی ننگ تغافل نپسندد
بیدل مژه بر هم زدنت عجز نگاه است ۱۳