غزل ۱۵۰۹ - سفر کردم به هر شهری دویدم

سَفَر کردم به هر شهری دَویدم
چو شهرِ عشقْ منْ شهری ندیدم ۱

ندانستم زِ اوَّلْ قَدْرِ آن شهر
زِ نادانی بَسی غُربَت کَشیدم ۲

رَها کردم چُنان شِکَّرسِتانی
چو حیوانْ هر گیاهی می‌چَریدم ۳

پیاز و گَنْدنا چون قومِ موسی
چرا بر مَنّ و سَلْوی بَرگُزیدم؟ ۴

به غیرِ عشق آوازِ دُهُل بود
هر آوازی که در عالَمْ شنیدم ۵

از آن بانگِ دُهُل از عالَم کُل
بدین دنیای فانی اوفْتیدم ۶

میانِ جان‌‌ها جانِ مُجَرَّد
چو دل‌‌ بی‌پَرّ و‌‌ بی‌پا می‌پَریدم ۷

از آن باده که لُطف و خنده بَخْشَد
چو گُل‌‌ بی‌حَلْق و‌‌ بی‌لَب می‌چَشیدم ۸

نِدا آمد زِ عشقْ ای جان سَفَر کُن
که من مِحْنَت سَرایی آفریدم ۹

بَسی گفتم که من آن جا نخواهم
بَسی نالیدم و جامه دَریدم ۱۰

چُنانْک اکنون زِ رفتن می‌گُریزم
از آن جا آمدن هم می‌رَمیدم ۱۱

بِگُفت ای جان بُرو هر جا که باشی
که من نزدیکْ چون حَبْلُ الْوَریدم ۱۲

فُسون کرد و مرا بَسْ عشوه‌‌ها داد
فُسون و عشوه او را خَریدم ۱۳

فُسونِ او جهان را بَرجَهانَد
کِه باشم من؟ که من خود ناپَدیدم ۱۴

زِ راهَم بُرد وان گاهَم به رَه کرد
گَر از رَهْ می‌نَرَفتم می‌رَهیدم ۱۵

بگویم چون رَسی آن جا وَلیکِن
قَلَم بِشْکَست چون این جا رَسیدم ۱۶