حکایت ۱۹ - کاروانی در زمین یونان بزدند و نعمتِ بی‌قیاس ببردند

کاروانی در زمین یونان بزدند و نعمتِ بی‌قیاس ببردند.

بازرگانان گریه و زاری کردند و خدا و پیمبر شَفیع آوردند و فایده نبود.

چو پیروز شد دزدِ تیره‌روان
چه غم دارد از گریهٔ کاروان؟! ۱

لقمان حکیم اندر آن کاروان بود.

یکی گفتش از کاروانیان: مگر اینان را نصیحتی کنی و موعظه‌ای گویی تا طرفی از مالِ ما دست بدارند که دریغ باشد چندین نعمت که ضایع شود.

گفت: دریغ کلمهٔ حکمت با ایشان گفتن.

آهنی را که موریانه بخورد
نتوان برد از او به صِیقَل زنگ ۲

با سیه‌دل چه سود گفتن وعظ؟
نرود میخِ آهنی، در سنگ ۳

همانا که جرم از طرف ماست.

به روزگارِ سلامت، شکستگان دریاب
که جبرِ خاطرِ مسکین بلا بگرداند ۴

چو سائل از تو به زاری طلب کند چیزی
بده وگرنه ستمگر به زور بستاند ۵