حکایت ۱۴ - رفیقی داشتم که سالها با هم سفر کرده بودیم

رفیقی داشتم که سالها با هم سفر کرده بودیم و نمک خورده و بی کران حقوقِ صحبت ثابت شده، آخر به سببِ نفعی اندک، آزارِ خاطرِ من روا داشت و دوستی سپری شد و با این همه از هر دو طرف دلبستگی بود که شنیدم روزی دو بیت از سخنان من در مجمعی همی‌گفتند:

نگارِ من چو در آید به خندهٔ نمکین
نمک زیاده کند بر جراحتِ ریشان ۱

چه بودی ار سرِ زلفش به دستم افتادی
چو آستینِ کریمان به دستِ درویشان ۲

طایفهٔ درویشان بر لطفِ این سخن نه، که بر حسنِ سیرتِ خویش آفرین بردند و او هم در این جمله مبالغه کرده بود و بر فوتِ صحبتِ قدیم تأسّف خورده و به خطایِ خویش اعتراف نموده. معلوم کردم که از طرفِ او هم رغبتی هست؛ این بیتها فرستادم و صلح کردیم:

نه ما را در میان عهد و وفا بود؟
جفا کردیّ و بدعهدی نمودی ۳

به یک بار از جهان دل در تو بستم
ندانستم که برگردی به زودی ۴

هنوزت گر سرِ صلح است باز آی
کز آن مقبول‌تر باشی که بودی ۵