حکایت ۵ - جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود

جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فرا هم.

روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد. بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمریده.

پرسیدمش: چگونه‌ای و چه حالت است؟

گفت: تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.

ما ذَا الصِّبیٰ و الشَّیبُ غَیَّرَ لِمَّتی
وَ کَفیٰ بِتَغییرِ الزَّمانِ نَذیراً ۱

چون پیر شدی ز کودکی دست بدار
بازی و ظرافت به جوانان بگذار ۲

طرب نوجوان ز پیر مجوی
که دگر ناید آب رفته به جوی ۳

زرع را چون رسید وقت درو
نخرامد چنان که سبزه نو ۴

دور جوانی بشد از دست من
آه و دریغ آن زمن دل فروز ۵

قوت سرپنجه شیری گذشت
راضی ام اکنون به پنیری چو یوز ۶

پیرزنی موی سیه کرده بود
گفتم ای مامک دیرینه روز ۷

موی به تلبیس سیه کرده گیر
راست نخواهد شدن این پشت کوز ۸