غزل ۱۵۳۰ - من و تو دوش شب بیدار بودیم

من و تو دوشْ شبْ بیدار بودیم
همه خُفتند و ما بر کار بودیم ۱

حَریفِ غَمْزه غَمّاز گشتیم
به پیشِ طُرّه طَرّار بودیم ۲

بیا تا ظاهر و پیدا بگوییم
که با عشقِ نَهانی یار بودیم ۳

اگر چه پیش و پس آن جا نگُنجَد
به پیشِ صانِعِ جَبّار بودیم ۴

عَجَب نَبْوَد اگر ما را ندیدند
که ما در مَخْزنِ اسرار بودیم ۵

بیاوردیم دُرها اَرْمَغانی
که یعنی ما به دریابار بودیم ۶