غزل ۱۵۳۱ - بیا کامروز شه را ما شکاریم

بیا کِامْروزْ شَه را ما شکاریم
سَر خویش و سَرِ عالَم نداریم ۱

بیا کِامْروزْ چون موسیِّ عِمْران
به مَردی گَرد از دریا بَرآریم ۲

همه شب چون عَصا افتاده بودیم
چو روز آمد چو ثُعبانْ‌‌ بی‌قَراریم ۳

چو گِردِ سینه خود طوف کردیم
یَدِ بَیضا زِ جَیْبِ جانْ بَرآریم ۴

بِدان قُدرت که ماری شُد عَصایی
به هر شبْ چون عَصا و روزْ ماریم ۵

پِیِ فرعونِ سَرکَش اژدَهاییم
پِیِ موسی عَصا و بُردباریم ۶

به هِمَّت خونِ نِمْرودان بِریزیم
تو این مَنْگَر که چون پَشِّه نِزاریم ۷

بَراَفْزاییم بر شیران و پیلان
اگر چه در کَفِ آن شیر زاریم ۸

اگر چه هَمچو اُشْتُر کَژْ نَهادیم
چو اُشتُر سویِ کعبه راهْواریم ۹

به اِقْبالِ دوروزه دلْ نَبَندیم
که در اِقْبالِ باقی کامکاریم ۱۰

چو خورشید و قَمَر نزدیک و دوریم
چو عشق و دل نَهان و آشکاریم ۱۱

برایِ عشقِ خون آشامِ خونْ خوار
سَگانَش را چو خونْ اَنْدَر تَغاریم ۱۲

چو ماهی وَقتِ خاموشی خَموشیم
به وقتِ گُفت ماهِ‌‌ بی‌غُباریم ۱۳