غزل ۱۵۳۷ - چرا شاید چو ما شه زادگانیم

چرا شاید چو ما شَهْ زادگانیم
که جُز صورت زِ یکدیگر ندانیم؟ ۱

چو مُرغِ خانه تا کِی دانه چینیم؟
چه شُد دریا چو ما مُرغابیانیم؟ ۲

بُرو ای مُرغ خانه تو چه دانی؟
که ما مُرغانْ دَران دریا چه سانیم ۳

مَزَن بر عاشقانِ عشقْ تَشْنیع
تو را چه کاین چُنینیم و چُنانیم ۴

چُنینیم و چُنان و هر چه هستیم
اسیرِ دامِ عشقِ‌‌ بی‌اَمانیم ۵

چرا از جَهلْ بر ما می‌دَوانی؟
نه گَردون را چُنین ما می‌دَوانیم؟ ۶

عَجَب نَبْوَد اگر ما را بِخایَند
که آتش دیده و پُخته چو نانیم ۷

وَگَر چون گُرگْ ما را می‌دَرانند
چه چاره؟ چون به حُکْمِ آن شَبانیم ۸

چو چَرخْ اَنْدَر زبان‌‌ها اوفْتادیم
چو چَرخِ‌‌ بی‌گناه و‌‌ بی‌زَبانیم ۹

حَریفِ کَهْرُباییم اَرْ چو کاهیم
نه در زندانْ چو کاهِ کاهْدانیم ۱۰

نَتانَد باد کاهِ ما رُبودن
که ما زان کَهْرُبا اَنْدَر اَمانیم ۱۱

تو را باد و دَمِ شَهوت رُبایَد
نه ما که کَهْرُبایِ عقل و جانیم ۱۲

خَمُش کُن کاه و کوه و کَهْرُبا چیست؟
که آنْچ از فَهمْ بیرون است آنیم ۱۳