غزل ۱۵۳۹ - مگردان روی خود ای دیده رویم

مَگَردان رویِ خود ای دیده رویَم
به من بِنْگَر که تا از تو بِرویَم ۱

سَبویِ جسمم از چَشمه‌ات پُرآب است
مَکُن ای سَنگ دل مَشْکَن سَبویَم ۲

تو جویاییّ و من جویان تَر از تو
کِه داند تو چه جویی من چه جویَم؟ ۳

همین دانَم که از بویِ گُلِ تو
مِثالِ گُل قَبا در خونْ بِشویَم ۴

مَنَم ضَرّاب و عشقَت چون تَرازو
ازین خاموشِ گویا چند گویم ۵

زِهی مُشکل که تو خود سو نداری
وَ من در جُستنِ تو سو به سویَم ۶

تو اَنْدَر هیچ کویی دَرنگُنجی
وَ من اَنْدَر پِیِ تو کو به کویَم ۷