غزل ۱۵۴۲ - چنان مستم چنان مستم من این دم

چُنان مَستم چُنان مَستم من این دَم
که حَوّا را بِنَشْناسم زِ آدم ۱

زِ شورِ من بِشوریده‌‌‌‌ست دریا
زِ سَرمَستیِّ منْ مَست است عالَم ۲

زِهی سَر دِهْ که سَر بُبْریده جَلّاد
که تا دنیا نَبینَد هیچ ماتَم ۳

حَلال اَنْدَر حَلال اَنْدَر حَلال است
میِ خُنْبِ خدا نَبْوَد مُحَرَّم ۴

ازین باده‌یْ جوان گَر خورده بودی
نَبودی پُشتْ پیرِ چَرخ را خَم ۵

زمین اَرْ خورده بودی فارِغَسْتی
از آن که ابرِ تَر بارد بَرونَم ۶

دلِ‌‌ بی‌عقلْ شَرحِ این بِگُفتی
اگر بودی به عالَم نیم مَحْرَم ۷

زِ آب و گِل بُرون بُردی شما را
اگر بودی شما را پایْ مُحْکَم ۸