غزل ۶۲۹ - نقاش ازل تا کمر مو کمران بست

نقاش ازل تا کمر مو کمران بست
تصویر میانت به همان موی میان بست ۱

از غیرت نازست ‌که آن حسن جهانتاب
واگرد نقاب ازرخ و برچشم جهان بست ۲

شهرت‌طلبان‌! غرهٔ اقبال مباشید
سرهاست در اینجا که بلندی به سنان بست ۳

سامان ‌کمال آن همه بر خویش مچینید
انبوهی هر جنس‌که دیدیم دکان بست ۴

منسوب ‌کجان معتمد امن نشاید
زآن تیر بیندیش‌که خود را به‌کمان ‌بست ۵

ترک طلب روزی از آدم چه خیال است
گندم نتوانست لب از حسرت نان بست ۶

مردیم وزتشویش تعلق نگسستیم
بر آدم بیچاره که افسار خران بست‌؟ ۷

چون سبحه جهانی‌به نفس‌کلفت دل چید
هرجاگرهی بود براین رشته میان بست ۸

هر موج در این بحر هوسگاه حبابی‌ست
پنسان همه‌کس دل به جهان‌گذران بست ۹

کس محرم فریاد نفس‌سوختگان نیست
شمع از چه درین بزم به هر عضو زبان بست ۱۰

عمری‌ست ز هر کوچه بلند است غبارم
بیداد نگاه‌ که بر این سرمه فغان بست ۱۱

بیدل همه تن عبرتم از کلفت هستی
جز چشم ز تصویر غبارم نتوان بست ۱۲