غزل ۱۵۵۸ - دانی کامروز از چه زردم؟

دانی کِامْروز از چه زَردم؟
ای تو همه شب حَریفِ نَردم ۱

در نَردْ دل از تو مُتَّهَم شُد
کو مُهره رُبود از نَبَردم ۲

گفتم که دِلا بیار مُهره
کَزْ رفتنِ مُهره من به دَردم ۳

بُگْشاد دِلَم بَغَل که می‌جو
گَر هست بیاب من نخَوردم ۴

دیوانه شُدم زِ دَردِ مُهره
دل را همه شب شِکَنْجه کردم ۵

می‌گفت بلیّ و گاه نی نی
گَهْ عشوه بِداد گرم و سَردم ۶

گفتم که تو بُرده‌یی یَقین است
من از تو به عشوه بَرنگردم ۷

دل گفت چگونه دُزد باشم؟
من خازِنِ چَرخ لاژْوَردم ۸

زین دَمدَمه از خَرَم بِیَفْکَند
دریافت که من سَلیمْ مَردم ۹

خَر رفت و رَسَن بِبُرد و دل گفت
من در پِیِ گَردِ او چه گردم؟ ۱۰