غزل ۷۳۸ - بیاکه هیچ بهاری به حسرت ما نیست

بیاکه هیچ بهاری به حسرت ما نیست
شکسته رنگی امید بی‌تماشا نیست ۱

به قدر پر زدن ناله وسعتی داریم
غبارشوق جنون مشرب است صحرا نیست ۲

زما ومن به سکوت ای حباب قانع باش
که غیرضبط نفس نام این معما نیست ۳

غنا مخواه‌که تمثال هستی امکان
برون آینهٔ احتیاج پیدا نیست ۴

چو موج اگر به‌شکستی رسی غنیمت‌دان
درین محیط‌که جز دست عجز بالا نیست ۵

به هرچه می‌نگری پرفشان بیرنگی‌ست
که‌گفته است جهان آشیان عنقا نیست ۶

اگر ز وهم برآیی چه موج و کو گرداب
جهان به خویش فرو رفته است دریا نیست ۷

حساب هیچکسی تا کجا توان دادن
بقا کدام و چه هستی فنا هم از ما نیست ۸

به آرمیدگی شمع رفته‌ایم از خویش
دلیل مقصد از سرگذشتگان پا نیست ۹

به هرزه بال میفشان در این چمن بیدل
که هر طرف نگری جز در قفس وا نیست ۱۰