غزل ۱۵۶۴ - روزی که گذر کنی به گورم

روزی که گُذر کُنی به گورم
یاد آور از این نَفیر و شورم ۱

پُرنور کُن آن تَکِ لَحَد را
ای دیده و ای چراغِ نورم ۲

تا از تو سُجودِ شُکر آرَد
اَنْدَر لَحَد این تَن صبورم ۳

ای خَرمَنِ گُل شِتاب مَگْذار
خوش کُن نَفَسی بِدان بَخورم ۴

وان گاه که بُگْذری مَیَنْگار
کَزْ روزَن و دَرگَهِ تو دورَم ۵

گَر سَنگِ لَحَد بِبَست راهَم
از راهِ خیالْ‌‌ بی‌فُتورَم ۶

گَر صد کَفَنَم بُوَد زِ اَطْلَس
بی‌خِلْعَتِ صورت تو عورَم ۷

از صَحْنِ سَرایِ تو بَرآیَم
در نَقْب زَنی مَگَر که مورم ۸

من مورِ تواَم تویی سُلَیمان
یک دَم مَگُذار‌‌ بی‌حُضورم ۹

خامُش کردم بگو تو باقی
کَزْ گفت و شُنودِ خودْ نَفورم ۱۰

شَمسِ تبریز دعوتم کُن
چون دَعوتِ توست نَفْخِ صورم ۱۱