غزل ۸۵۲ - ز آتش رخسار که ساغر گرفت

ز آتش رخسار که ساغر گرفت
خانهٔ آیینه چو من درگرفت ۱

کو پر و بالی‌که به آن‌کو رسد
نامه گرفتم که کبوتر گرفت ۲

عشق‌، وفا می‌طلبد، چاره چیست
بار دل از دل نتوان برگرفت ۳

نی چقدر رغبت طفلانه داشت
بال و پر ناله به شکر گرفت ۴

ناله نخیزد ز نی بورپا
طاقت ما پهلوی لاغر گرفت ۵

بحربه توفان رضا می‌تپید
کشتی ما هم ‌کم لنگر گرفت ۶

چاره به خورشید قیامت کشید
دامن ما خشک شدن‌، تر گرفت ۷

ما همه زین باغ برون رفته‌ایم
رنگ که پرواز ته پر گرفت ۸

بیدل از اعجاز ضعیفی مپرس
لغزش من خامه به مسطر گرفت ۹