غزل ۹۱۶ - حسنی که یادش آینهٔ حیرت آب داد

حسنی که یادش آینهٔ حیرت آب داد
زان رنگ جلوه کرد که داد نقاب داد ۱

هرجا بهار جلوه او در نظر گذشت
شکی‌که سر زد از مژه بوی‌گلاب داد ۲

یک -جلوه داشت عاشق ومعشوق پیش این
خون ‌گردد امتیاز که عرض حجاب داد ۳

پرواز شوق از عرق شرم‌گل نکرد
خاکم غبارهای تپیدن به آب داد ۴

از حرص این قدر غم سباب می کشم
لب‌تشنگی سرم به محیط سراب داد ۵

آخر ز گریه نشئهٔ شوقم بلند شد
اشک آنقدر چکید که جام شراب داد ۶

زان گلستان که رنگ گلش داغ لاله است
نشکفت غنچه‌ای‌که نه بوی‌کباب داد ۷

کم‌فرصتی به عرض تماشای این محیط
آیینهٔ خیال به دست حباب داد ۸

از بس که معنی‌ام رقمی جز هوا نداشت
گردون به نقطهٔ شررم انتخاب داد ۹

داغم ز رشک منتظری کز هجوم شوق
جان داد اگر به قاصد جانان جواب داد ۱۰

چون صبح در معاملهٔ‌ گیر و دار عمر
چندان نه‌ایم ساده که باید حساب‌ داد ۱۱

بیدل ز آبروطلبی دست شسته‌ایم
کاین آرزو بنای دو عالم به آب داد ۱۲