غزل ۱۵۷۹ - ما آب دریم ما چه دانیم

ما آبْ دَریم ما چه دانیم
چه شور و شَریم ما چه دانیم ۱

هر دَم زِ شرابِ‌‌ بی‌نشانی
خود مَست تَریم ما چه دانیم ۲

تا گوهرِ حُسنِ تو بِدیدیم
رُخْ هَمچو زَریم ما چه دانیم ۳

تا عشقِ تو پایِ ما گرفته‌‌‌‌ست
بی پا و سَریم ما چه دانیم ۴

خُشک و تَرِ ما همه تویی تو
خوش خُشک و تَریم ما چه دانیم ۵

سَرحَلْقه زُلفِ تو گرفتیم
خوش می‌شُمَریم ما چه دانیم ۶

گَر زیر و زَبَر شود دو عالَم
زیر و زَبَریم ما چه دانیم ۷

گَر سَبزه و باغْ خُشک گردد
ما از تو چَریم ما چه دانیم ۸

گُلْزار اگر همه بِریزَد
گُل از تو بَریم ما چه دانیم ۹

گَر چَرخْ هزار مَهْ نِمایَد
در تو نِگَریم ما چه دانیم ۱۰

گَر زان کِه شِکَر جهان بگیرد
ما باده خوریم ما چه دانیم ۱۱

شَمسِ تبریز ز آفتابَت
هَمچون قَمَریم ما چه دانیم ۱۲