غزل ۱۵۸۰ - تا دلبر خویش را نبینیم

تا دِلْبَرِ خویش را نَبینیم
جُز در تَکِ خونِ دل نَشینیم ۱

ما بِهْ نَشَویم از نَصیحَت
چون گُمرَهِ عشقِ آن بِهینیم ۲

اَنْدَر دلِ دَردْ خانه داریم
دَرمان نَبُوَد چو هم چُنینیم ۳

در حَلْقه عاشقانِ قُدسی
سَرحَلْقه چو گوهرِ نِگینیم ۴

حاشا که زِ عقل و روحْ لافیم
آتش در ما اگر هَمینیم ۵

گَر از عَقَباتِ روحْ جَستی
مَستانه مَرو که در کَمینیم ۶

چون فِتْنه نشانِ آسْمانیم
چون است که فِتْنه زمینیم؟ ۷

چون ساده تَر از رَوانِ پاکیم
پُرنَقْش چرا مِثالِ چینیم؟ ۸

پَژمُرده شود هزار دولت
ما تازه و تَر چو یاسَمینیم ۹

گَر مُتَّهَمیم پیشِ هستی
اَنْدَر تُتُقِ فَنا اَمینیم ۱۰

ما پُشت بدین وجود داریم
کَنْدَر شِکَمِ فَنا جَنینیم ۱۱

تبریز بِبین چه تاج داریم
زان سَر که غُلامِ شَمسِ دینیم ۱۲