غزل ۹۴۹ - نگه ز روی تو تا کامیاب می‌گردد

نگه ز روی تو تا کامیاب می‌گردد
تحیر آینهٔ آفتاب می‌گردد ۱

زگرمجوشی لعلت به‌کسوت تبخال
حباب بر لب ساغرکباب می‌گردد ۲

چه نشئه بود ندانم به ساغر طلبت
که هوشیاری و مستی خراب می‌گردد ۳

نگاه من به‌گل عارض عرقناکت
شناوری‌ست‌ که بر روی آب می‌گردد ۴

فروغ بزم بهار انچه دیده‌ای امروز
همین گل است‌ که فردا گلاب می‌گردد ۵

بگیر راه جنون بگذر از عمارت هوش
که این بنا به نگاهی خراب می‌گردد ۶

به فهم نسخهٔ هستی چرا نه نازکنیم
که نقطهٔ شک ما انتخاب می‌گردد ۷

چو عمر اگر بشوی همعنان خودداری
قدم به هرچه‌ گذاری رکاب می‌گردد ۸

کمند گردن آرام نارسایی‌هاست
شکسته بالی نظّاره خواب می‌گردد ۹

غرور طاقت ما با شکست نزدیک است
دمی‌که قطره ببالد حباب می‌گردد ۱۰

ز عافیت ‌گره اعتبار خویشتنیم
چو نقطه بگذرد از خود کتاب می‌گردد ۱۱

به عالمی‌که‌گلت مست جلوه‌پیمایی‌ست
گشودن مژه جام شراب می‌گردد ۱۲

ز سیل کاری اشک ندامتم درباب
که آرزو چقدر بی‌ تو آب می‌گردد ۱۳

نفس به سینهٔ بیدل ز شعلهٔ شوقت
چو دود در قفس پیچ و تاب می‌گردد ۱۴