غزل ۹۸۱ - بر طمع‌، طبع خسیسی‌ که تفاخر دارد

بر طمع‌، طبع خسیسی‌ که تفاخر دارد
آبرو را عرق سعی تصور دارد ۱

با بخیلان نه همین طبع‌ گدا ناصاف است
کیسهٔ خود هم ازین قول دلی پر دارد ۲

گل این باغ اگر بیخبر از فرصت نیست
خندهٔ رنگ به روی که تمسخر دارد ۳

طبع‌شهوت‌نسب از سیرگریبان عاری‌ست
گردن خر سر تحقیق به آخور دارد ۴

خاک شو معنی موهومی هستی دریاب
فهم رازت به عدم جیب تفکر دارد ۵

نی ز هستی خجلم نی ز جنون منفعلم
طبع بی ‌ساختهٔ شوق چه عنصر دارد ۶

ز شکست است رک‌ گردن امواج بلند
عاجزی هم چقدر ناز و تکبر دارد ۷

قلّت مایه عرق می‌کشد از طبع‌ کریم
ابر هرجا تنک افتاد تقاطر دارد ۸

خودگدازست شراری‌که به جایی نرسد
ناله در بی‌اثری سخت تأثر دارد ۹

محو گردیدن ما آنهمه ناموزون نیست
سکتهٔ مصرع نظاره تحیر دارد ۱۰

بیدل از جهل میندیش‌که در مکتب عشق
گر همه طفل سرشک است تبحر دارد ۱۱