غزل ۱۵۸۵ - ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم

ای جهانِ آب و گِل تا من تو را بِشْناختم
صد هزاران مِحْنَتِ و رنج و بَلا بِشْناختم ۱

تو چَراگاهِ خَرانی نی مُقامِ عیسی‌یی
این چَراگاهِ خَران را من چرا بِشْناختم؟ ۲

آبِ شیرینَم ندادی تا که خوانْ گُسترده‌یی
دست و پایم بَسته‌یی تا دست و پا بِشْناختم ۳

دست و پا را چون نَبَندی؟ گاهْواره‌ت خوانْد حَق
دست و پا را بَرگُشایم پاگُشا بِشْناختم ۴

چون درخت از زیرِ خاکی دست‌‌ها بالا کُنم
در هوایِ آن کسی کَزْ وِیْ هوا بِشْناختم ۵

ای شکوفه تو به طِفْلی چون شُدی پیرِ تمام؟
گفت رَستَم از صِبا تا من صَبا بِشْناختم ۶

شاخْ بالا زان رَوَد زیرا زِ بالا آمده‌‌‌‌ست
سویِ اصلِ خویش یازَم کَاصْل را بِشْناختم ۷

زیر و بالا چند گویم؟ لامَکان اصلِ من است
من نه از جایَمْ کجا را از کجا بِشْناختم ۸

نی خَمُش کُن در عَدَم رو در عَدَم ناچیز شو
چیزها را بین که از ناچیزها بِشْناختم ۹