غزل ۱۰۶۱ - هیهات دم بازپسین عرض ادب برد

هیهات دم بازپسین عرض ادب برد
رشک نفسم سوخت‌ که نام تو به لب برد ۱

بر عالم فطرت‌ دل بی‌درد ستم کرد
نشکستن این شیشه قیامت به حلب برد ۲

فرصت نرسانید به مقصد نفسم را
این شمع پیام سحری داشت‌ که شب برد ۳

ای غنچه دودم تنگی دل مغتنم انگار
زبن غمکده هرگاه الم رفت طرب برد ۴

فریاد که بی‌ مطلبی پیش نبردم
همت خجلم‌ کرد ز جایی ‌که طلب برد ۵

چون شمع به بیماری دل ساخته بودم
فرصت به تکلف عرقی‌ کرد که تب برد ۶

قاصد، نشوی منفعل لغزش مستان
خواهد همه جا نامهٔ ما برگ عنب برد ۷

درد طلب عشق در آفاق‌ که دارد
کم نیست‌ که لیلی غم مجنون به عرب برد ۸

گر ‌مرگ نمی‌بود غم خلق‌ که می‌خورد
صد شکر که اینجا همه‌کس روز به شب برد ۹

این آدم وحوا شرف نسبت هستی است
بیدل نتوان پیش عدم نام نسب برد ۱۰