غزل ۱۱۴۲ - نشئه دودی است‌ که از آتش می می‌خیزد

نشئه دودی است‌ که از آتش می می‌خیزد
نغمه گردی‌ست که ازکوچهٔ نی می‌خیزد ۱

از لب نو خط او گر سخن ایجادکنم
جام را مو به تن از موجهٔ می می‌خیزد ۲

پیرگشتی ز اثرهای امل عبرت‌گیر
ازکمان بهر شکستن رگ وپی می‌خیزد ۳

پیشتاز است خروس نفس از وحشت عمر
گرد جولان همه را گرچه ز پی می‌خیزد ۴

چه خیال‌ست به خون تا به‌گلو ننشیند
هرکه چون شیشه رگ گردن وی می‌خیزد ۵

دل اگر آیینهٔ انجمن امکان نیست
اینقدر نقش تحیر ز چه شی می‌خیزد ۶

عالمی سلسله پیرای جنون است اما
گردباد دگر از وادی حی می‌خیزد ۷

سعی آه ازدل ما پیچ و خم وهم نبرد
جوهر از آینه با مصقله‌ کی می‌خیزد ۸

مشو از آفت دمسردی پیری غافل
دود از طبع نفس موسم دی می‌خیزد ۹

بیدل از بس به غم عشق سراپا گرهم
از دلم ناله به زنجیر چو نی می‌خیزد ۱۰