غزل ۱۱۵۷ - کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسد

کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسد
سرمه‌گردیم مگر تا به تو آواز رسد ۱

درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماست
همه محویم‌گر آیینه به پرداز رسد ۲

حذر ای شمع ز تشویش زبان‌آرایی
که مبادا سر حرفت به لب‌گاز رسد ۳

ما و من آینه‌دار دو جهان رسوایی‌ست
هستی آن عیب نداردکه به غمّاز رسد ۴

سر به جیب از نفس شمع عرق می‌ریزد
یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد ۵

حشر آتش همه‌جا آینهٔ سوختن است
آه از انجام غروری که به آغاز رسد ۶

هستی‌ام نیستی انگاشتنی می‌خواهد
ورنه آن رنگ ندارم که به پرواز رسد ۷

خاکساری اثر چون و چرا نپسندد
عجز بر هرچه زند سرمه به آواز رسد ۸

مدعی درگذر از دعوی طرز بیدل
سحر مشکل که به کیفیت اعجاز رسد ۹