غزل ۱۱۵۶ - سراغت از چمن‌‌ کبریا که می‌پرسد

سراغت از چمن‌‌ کبریا که می‌پرسد
به وهم‌ گرد کن آنجا ترا که می‌پرسد ۱

معاملات نفس هر نفس زدن پاکست
حساب مدت چون و چرا که می‌پرسد ۲

جهان محاسب خویش است زاهدان معذور
خطای ما ز صواب شما که می‌پرسد ۳

کرم قلمرو عفو است رنج یأس مکش
به‌کارخانهٔ شرم از خطا که می‌پرسد ۴

گرفته‌ایم همه دامن زمینگیری
ره تلاش به این دست وپاکه می‌پرسد ۵

دلیل مقصد اشک چکیده مژگان نیست
فتادگی بلدیم از عصا که می‌پرسد ۶

درین حدیقه چو شبم نشسته‌ایم همه
سراغ خانهٔ خورشید تا که می‌پرسد ۷

به حال پیکر بیجان‌گربستن دارد
مرا دمی‌ه توگشتی جداکه می‌پرسد ۸

غبار دشت عدم سخت بی‌پر و بال است
اگر تو پا نزنی حال ما که می‌پرسد ۹

جواب خون شهیدان تغافلت‌ کافی‌ست
جبین مده به عرق از حیا که می‌پرسد ۱۰

دمیده ششجهت اقبال آفتاب ازل
ز تیره‌روزی بال هما که می‌پرسد ۱۱

چه عالی و چه دنی از خیال غیر بریست
غم معاملهٔ سر ز پا که می‌پرسد ۱۲

ز دل حقیقت رد و قبول پرسیدم
به خنده گفت‌: برو یا بیا که می‌پرسد ۱۳

چه نسبت است به خورشید ذره را بیدل
به عالمی‌که تو باشی مراکه می‌پرسد ۱۴