غزل ۱۱۵۸ - جایی‌ که شکوه‌ها به صف زیر و بم رسد

جایی‌ که شکوه‌ها به صف زیر و بم رسد
حلوای آشتی است دو لب‌گر به هم رسد ۱

پوشیدن است چشم ز خاک غبارخیز
زان سفله شرم‌کن‌ که به جاه وحشم رسد ۲

تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است
خط بی‌نسق شود چو به اوراق نم رسد ۳

ساغرکش و، عیارکمال دماغ‌گیر
تا میوه آفتاب نخورده است کم رسد ۴

ناایمنی به عالم دل نارسیدن است
آهو ز رم برآید اگرتا حرم رسد ۵

در دست جهد نیست عنان سبک‌روان
هرجا رسد خیال و نظر بی‌قدم رسد ۶

قسمت نفس‌شمار درنگ و شتاب نیست
باور مکن ‌که نان شبت صبحدم رسد ۷

ای‌ زندگی به حسرت وصل اضطراب چیست
بنشین دمی‌ که قاصد ما از عدم رسد ۸

هنگام انفعال حزین است لاف مرد
چون نم‌کشیدکوس برآواز خم رسد ۹

یک قطره درمحیط تهی ازمحیط نست
ما را ز بخشش تو که داری چه کم رسد ۱۰

بیدل ‌گشودن لبت افشای راز ماست
معنی به خط ز جاده شق قلم رسد ۱۱