غزل ۱۱۷۷ - به که چندی دل ما خامشی انشا باشد

به که چندی دل ما خامشی انشا باشد
جرس قافلهٔ بی‌نفسیها باشد ۱

تا کی ای بیخبر از هرزه‌خروشیهایت
کف افسوس خموشی لب گویا باشد ۲

گوشهٔ بیخبری وسعت دیگر دارد
گرد آسوده همان دامن صحرا باشد ۳

بر دل سوخته‌ام آب مپاش ای نم اشک
برق این خانه مباد آتش سودا باشد ۴

نارسایی قفس تهمت افسرده‌ دلی‌ست
مشکلی نیست ز خود رفتن اگر پا باشد ۵

طلب‌افسرده شود همت اگرتنگ فضاست
تپش موج به اندازهٔ دربا باشد ۶

یارب اندیشهٔ قدرت نکشد دامن دل
زنگ این آینه ترسم ید بیضا باشد ۷

بگدازید که در انجمن یاد وصال
دل اگر خون نشود داغ تمنا باشد ۸

نسخهٔ جسم که بر هم زدن آرایش اوست
کم شیرازه پسندید گر اجزا باشد ۹

شعله‌ها زیرنشین علم دود خودند
چه شود سایهٔ ما هم به سر ما باشد ۱۰

تو و نظاره نیرنگ دو عالم بیدل
من و چشمی‌ که به حیرانی خود وا باشد ۱۱