غزل ۱۲۶۲ - حیرت‌کفیل پر زدن‌گفتگو نشد

حیرت‌کفیل پر زدن‌گفتگو نشد
شادم که آب آینه‌ام شعله‌خو نشد ۱

مردیم تشنه در طلب آب تیغ او
آخر ز سرگذشت و نصیب‌گلو نشد ۲

افسوس ناله‌ای ‌که به‌ کویش رهی نبرد
آه از دلی‌ که خون شد و در پای او نشد ۳

آسایشم به راه تو یک نقش پا نبست
جمیعتم ز زلف تو یک تار مو نشد ۴

عمری‌ست خدمت لب خاموش می‌کنم
ای بخت ناز کن‌ که نفس هرزه‌گو نشد ۵

بی‌قدر نیست شبنم حیرت بهار عشق
نگداخت دل‌ که آینهٔ آبرو نشد ۶

اشیا مثال آینهٔ بی‌نشانیند
نشکفت ازین چمن گل رنگی که بو نشد ۷

وهم ظهور سر به گریبان خجلت است
فکری نداد رو که سر ما فرو نشد ۸

بیگانه است مشرب فقر و غنا زهم
ساغر نگشت کشتی و مینا کدو نشد ۹

بیدل چو شمع ساخت جبین نیازما
با سجده‌ای که غیر گدازش وضو نشد ۱۰