هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، تصاویر زیبایی از مستی، موسیقی، و طبیعت ارائه میدهد. با استفاده از استعارههای پیچیده، شاعر به مفاهیمی مانند قدرت، سفر، حیرت، و نیرنگ اشاره میکند. اجزای طبیعت مانند گل و طاووس بهعنوان نمادهایی از زیبایی و فریب بهکار رفتهاند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم فلسفی دارد.
غزل ۱۲۶۸ - نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ میجوشد
نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ میجوشد
نوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد ۱
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارد
اگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد ۲
جهان را بیتأمّل کردهای نظاره زین غافل
که این حیرتفزا از سینههای تنگ می جوشد ۳
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایش
غباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد ۴
نوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد ۱
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارد
اگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد ۲
جهان را بیتأمّل کردهای نظاره زین غافل
که این حیرتفزا از سینههای تنگ می جوشد ۳
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایش
غباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۳۵۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۶۷ - رضاعت از برم چندانکه گردم پیر میجوشد
گوهر بعدی:غزل ۱۲۶۹ - حال دل از دوری دلبر نمیدانم چه شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
