غزل ۱۲۹۴ - رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند

رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند
خاکستری ز قافلهٔ اعتبار ماند ۱

از ما به خاک وادی الفت سواد عشق
هرجا شکست آبله دل یادگار ماند ۲

دل را تپیدن از سرکوی تو برنداشت
این‌گوهر آب‌گشت و همان خاکسار ماند ۳

وضع حیاست دامن فانوس عافیت
از ضبط خود چراغ ‌گهر در حصار ماند ۴

مفت نشاط هیچ اگر فقر و گر غنا
دستی نداشتم که بگویم ز کار ماند ۵

زنهار خو مکن به‌گرانجانی آنقدر
شد سنگ ناله‌ای که درین ‌کوهسار ماند ۶

فرصت نماند و دل به تپش همعنان هنوز
آهو گذشت و شوخی رقص غبار ماند ۷

هرجا نفس به شعلهٔ تحقیق سوختیم
کهسار بر صدا زد و مشتی شرار ماند ۸

پیری سراغ وحشت عمر گذشته بود
مزدور رفت دوش هوس زیر بار ماند ۹

نگذاشت حیرتم که گلی چینم از وصال
از جلوه تا نگاه یک آغوش‌وار ماند ۱۰

خودداری‌ام به عقدهٔ محرومی آرمید
در بحر نیز گوهر من برکنار ماند ۱۱

مژگان ز دیده قطع تعلق نمی کند
مشت غبار من به ره انتظار ماند ۱۲

بیدل ز شعله‌ای که نفس برق ناز داشت
داغی چو شمع کشته به لوح مزار ماند ۱۳