غزل ۱۶۱۶ - زیکی پسته‌­دهانی صنمی بسته­‌دهانم

زِیکی پِسته‌­دَهانی صَنَمی بَسته­‌دَهانم
چو بِرویید نَباتَش چو شِکَر بَست زَبانم ۱

همه خوبیِّ قَمَر او همه شادی­‌ست مگر او
که از او من تَنِ خود را زِ شِکَر باز ندانم ۲

تو چه پُرسی که کُدامی تو دَرین عشقْ چه نامی
صَنَما شاهِ جهانی زِ تو من شادِ جهانم ۳

چو قَدَح ریخته گشتم به تو آمیخته گشتم
چو بِدیدم که تو جانی مَثَلِ جان پِنِهانم ۴

وَگَرَم هست اگر من بِنِه انگشت تو بر من
که من اَنْدَر طَلَبِ خود سَرِ انگشت گَزانم ۵

چو ازو در تَک و تابَم زِپِی‌­اَش سخت شِتابَم
چو مرا بُرد نَبازَم دو چو خود باز سِتانم ۶

چو شِکَرگیرِ تو گشتم چو من از تیرِ تو گشتم
چه شُد اَرْبَهرِ شکارت شِکَنَد تیر و کَمانم ۷

چو صَلاحِ دل و دین را مَهِ خورشیدْ یَقین را
به تو افتاد مَحَبَّت تو شُدی جان و رَوانم ۸