غزل ۱۳۰۵ - بهار عمر به صبح دمیده می‌ماند

بهار عمر به صبح دمیده می‌ماند
نفس به وحشت صید رمیده می‌ماند ۱

نسیم عیش اگر می‌وزد درین گلشن
به صیت شهپر مرغ پریده می‌ماند ۲

به هرچه دید گشودیم موج خون‌گل‌ کرد
نگاه ما به رگ نیش دیده می‌ماند ۳

بیاکه بی‌تو به چشم ترم هجوم نگاه
به موج صفحهٔ مسطر کشیده می‌ماند ۴

ز عجز اگر سر طومار شکوه بگشایم
نفس به سینه چو خط بر جریده می‌ماند ۵

کجا رویم ‌که دامان سعی بسمل ما
ز ضعف در ته خون چکیده می‌ماند ۶

چه‌ گل‌ کنیم به دامن ز پای خواب‌آلود
بهار آبله هم نادمیده می‌ماند ۷

به نارسایی پرواز رفته‌ام از خوبش
پر شکسته به رنگ پریده می‌ماند ۸

قدح به دست خمستان شوق ‌کیست بهار
که ‌گل به چهره ساغر کشیده می‌ماند ۹

به حسرت دم تیغت جراحت دل ما
به عاشقان گریبان دریده می‌ماند ۱۰

به طبع موج ‌گهر اضطراب نتوان بافت
سرشک ما به دل آرمیده می‌ماند ۱۱

ز نسخهٔ‌ دو جهان درس ما فراموشی‌ست
به‌گوش ما سخنی ناشنیده می‌ماند ۱۲

مرا به بزم ادب‌کلفتی‌که هست این است
که شوق بسمل و دل ناتپیده می‌ماند ۱۳

خوش است تازه ‌کنی طبع دوستان بیدل
که فطرتت به شراب رسیده می‌ماند ۱۴