غزل ۱۳۰۶ - ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند

ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند
ز خامه‌ها دو سه اشک چکیده می‌ماند ۱

چمن به خاطر وحشت رسیده می‌ماند
بساط غنچه به دامان چیده می‌ماند ۲

ثبات عیش‌ که دارد که چون پر طاووس
جهان به شوخی رنگ پریده می‌ماند ۳

شرار ثابت و سیاره دام فرصت ‌کیست
فلک به‌ کاغذ آتش رسیده می‌ماند ۴

کجا بریم غبار جنون‌که صحرا هم
ز گردباد به دامان چیده می‌ماند ۵

ز غنچهٔ دل بلبل سراغ پیکان ‌گیر
که شاخ گل به‌ کمان کشیده می‌ماند ۶

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد
گلی‌ که می‌دمد از خود به دیده می‌ماند ۷

قدح به بزم تو یارب سر بریدهٔ ‌کیست
که شیشه هم به‌گلوی بریده می‌ماند ۸

غرور آینهٔ خجلت است پیران را
کمان ز سرکشی خود خمیده می‌ماند ۹

هجوم فیض در آغوش ناتوانیهاست
شکست رنگ به صبح دمیده می‌ماند ۱۰

در این چمن به چه وحشت شکسته‌ای دامن
که می‌روی تو و رنگ پریده می‌ماند ۱۱

به نام محض قناعت کن از نشان عدم
دهان یار به حرف شنیده می‌ماند ۱۲

ز سینه ‌گر نفسی بی‌تو می‌کشد بیدل
به دود از دل آتش‌کشیده می‌ماند ۱۳