هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره رنج‌ها، شکست‌ها و ناامیدی‌های زندگی است. او از پر و بال شکسته، سوختن پروانه‌ها، گل‌های پژمرده و عالمی پر از خون و درد سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به آرامش درونی و آزادی روح دارد، با وجود تمام محدودیت‌ها و رنج‌های دنیوی.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر شاعرانه مانند 'عالم تمام خون شد' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.

غزل ۱۳۱۳ - چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اند

چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اند
مکتوب وحشتم به پر رنگ بسته‌اند ۱

پروانه مشربان به یک انداز سوختن
از صد هزار زحمت پر‌واز رسته‌اند ۲

فرصت‌کفیل وحشت‌ کس نیست زپن چمن
گلها بس است دامن رنگی شکسته‌اند ۳

تمثال من در آینه پیدا نمی‌شود
در پرده خیال توام نقش بسته‌اند ۴

افسردگی به سوختگانت چه می‌کند
اینجا سپندها همه با ناله جسته‌اند ۵

عالم تمام خون شد و از چشم ما چکید
خوبان هنوز منکر دلهای خسته‌اند ۶

آن بیخودان که ضبط نفس کرده‌اند ساز
آسوده‌تر ز آواز تارگسسته‌اند ۷

آزادگان به‌ گوشهٔ دامن فشاندنی
چون دشت در غبار دو عالم نشسته‌اند ۸

سر برمکش ز جیب‌که‌گلهای این چمن
از شوق غنچگی همه محتاج دسته‌اند ۹

ما راهمان به خاک ره عجز واگذار
واماندگان در آبله دامن شکسته‌اند ۱۰

بیدل ز تنگنای جهانت ملال نیست
پرواز ناله را به قفس ره نبسته‌اند ۱۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۵۴۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۳۱۲ - صفا فریب فقیهان نفس گداخته‌اند
گوهر بعدی:غزل ۱۳۱۴ - نقش دوِیی بر آینه‌ من نبسته‌اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.