غزل ۱۳۶۱ - مصوران به هزار انفعال پیوستند

مصوران به هزار انفعال پیوستند
که طرهٔ تو کشیدند و خامه نشکستند ۱

ز جهل نسبت قد تو می‌کنند به سرو
فضول چند که پامال فطرت پستند ۲

به رنگ عقد گهر وا نمی‌توان کردن
دلی‌که در خم زلف تواش گره بستند ۳

ز آفتاب گذشته است مد ابروبت
کمانکشان زه ناز پر زبردستند ۴

دماغ‌سوختگان بیش از این وفا نکند
سپندها به صد آهنگ یک صدا جستند ۵

ز شام ما مکش ای حسرت انتظار سحر
به دور ما قدح آفتاب بشکستند ۶

در این محیط ادب کن ز خودنمایی‌ها
حباب و موج همان نیستند اگر هستند ۷

ادب ز مردمک دیده می‌توان آموخت
که ساکنند اگر هوشیار اگر مستند ۸

ز وضع شمع خموش این نوا پرافشان است
که شعله‌ها همه خود را به داغ دل بستند ۹

به ذوق وحشت آن قوم سوختم بیدل
که ناله‌وار چو برخاستند، ننشستند ۱۰