غزل ۱۳۶۰ - گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند

گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند
مقیم عالم نازند هر کجا هستند ۱

چو اشک شمع شرر مشربان آزادی
ز چشم خویش چکیدند اگرگهر بستند ۲

همین نه نالهٔ ما خون شد از نزاکت یأس
کدام رشته‌کزین پیچ و تاب نگسستند ۳

عنان‌کشان هوس صنعت نظر دارند
خدنگ صید جهانند تا ز خود جستند ۴

به عاشقان همه‌گر منصب‌گهر بخشی
همان به عرض چکیدن چو اشک تردستند ۵

نکرده‌اند زیان محرمان سودایت
اگر ز خویش‌گسستند باکه پیوستند ۶

چه جلوه‌ای که چو شبنم هواییان گلت
شدند آب و غبار نگاه نشکستند ۷

ز ساز عافیت خاک می‌رسد آواز
که ساکنان ادبگاه نیستی‌، هستند ۸

کدام موج ندامت خروش طاقت نیست
شکستگان همه آواز سودن دستند ۹

در این زمانه سخن محو یأس شد بیدل
دمید عقدهٔ دل معنیی‌که می‌بستند ۱۰