غزل ۱۶۲۳ - هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم

هَذیان که گفت دشمن به درونِ دلْ شنیدم
پِیِ من تَصوّری را که بِکَرد هم بِدیدم ۱

سگِ او گَزید پایم بِنِمود بَسْ جَفایَم
نَگزَم چو سگْ من او را لبِ خویش را گَزیدم ۲

چو به رازهایِ فَردانْ بِرَسیده‌ام چو مَردان
چه بدین تَفاخُر آرَم که به رازِ او رَسیدم؟ ۳

همه عیب از من آمد که زِ من چُنین فَن آمد
که به قَصدْ کَزدُمی را سویِ پایِ خود کَشیدم ۴

چو بِلیس کو زِ آدم بِنَدید جُز که نَقْشی
من ازین بِلیسِ ناکَس به خدا که ناپَدیدم ۵

بِرَسان به هَمدَمانَم که من از چه رُو گِرانم
چو گَزید مارْ رانَم زِ سِیَه‌رَسَن رَمیدم ۶

خَمُشانِ بس خُجَسته لب و چَشم بَربِبَسته
زِ رَهی که کَس نداند به ضَمیرشان دَویدم ۷

چو زِ دل به جانِبِ دلْ رَهِ خُفیه است و کامل
زِ خَزینه‌هایِ دل‌ها زَر و نُقره بَرگُزیدم ۸

به ضَمیرِ هَمچو گُلْخَن سگِ مُرده دَرفَکَندم
زِ ضَمیرِ هَمچو گُلْشَن گُل و یاسَمَن بِچیدم ۹

بَد و نیکِ دوستان را به کِنایَت اَرْ بِگُفتم
به بِهینه‌پَرده آن را چو نَساج بَرتَنیدم ۱۰

چو دِلَم رَسید ناگَهْ به دلی عَظیم و آگَه
زِ مَهابَتِ دلِ او به مِثالِ دل طَپیدم ۱۱

چو به حالِ خویش شادی تو به من کجا فُتادی؟
پَسِ کارِ خویشتن رو که نه شیخ و نه مُریدم ۱۲

به سویِ تو ایِ برادر نه مِسَم نه زَرِّ سُرخَم
زِ دَرِ خودم بُرون ران که نه قُفل و نه کلیدم ۱۳

تو بگیر آنچنان که بِنَگُفتم این سُخَن هم
اَگَرَم به یاد بودی به خدا نمی‌چَخیدم ۱۴